Sprawy rodzinne Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka Prawo rodzinne to jeden z głównych filarów działalności Kancelarii. Korzystając z usług Kancelarii mogą Państwo liczyć na profesjonalną […]
czytaj więcej
Opieka naprzemienna. Najpiękniejszy prezent, jaki rodzic może dać dziecku, to obecność. Opieka naprzemienna w praktyce Opieka naprzemienna w procesie wychowania i rozwoju dziecka. W swojej […]
czytaj więcej
Podział majątku Wrocław. Naturalną konsekwencją rozwodu jest podział majątku wspólnego. Z chwilą ustania wspólności majątkowej istniejąca pomiędzy małżonkami współwłasność łączna, z mocy prawa zmienia się […]
czytaj więcejSprawy rozwodowe to sprawy wyjątkowo delikatne, wymagające od prawnika nie tylko wiedzy merytorycznej i praktyki ale także empatii i zrozumienia. Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka zdobyte na przestrzeni lat doświadczenie, wiedzę i kompetencje efektywnie wykorzystuje świadcząc profesjonalne usługi prawne. Reprezentuje Klientów w postępowaniach sądowych o rozwód na każdym etapie postępowania – od składania pozwów, odpowiedzi na pozew, wniosków dowodowych – po kompleksowe prowadzenie i reprezentowanie strony w sprawie o rozwód. Zapewnia wsparcie prawne podczas rozprawy sądowej. Radca prawny Katarzyna Anna Jasicka Prawnik Wrocław udziela kompleksowej pomocy prawnej w sprawach rozwodowych, w tym ze szczególnym uwzględnieniem spraw towarzyszących rozwodowi takich jak: ustalenie winy rozkładu pożycia, uregulowanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi, ustalenie alimentów na dzieci oraz współmałżonka, ustalenie kontaktów z dziećmi, ustalenie sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania oraz zabezpieczenie powództwa w przedmiocie zabezpieczenia pieczy nad dziećmi, kontaktów oraz alimentów na czas trwania postępowania sądowego.
Sprawy rozwodowe Prawnik rozwód Wrocław. Pozew o rozwód należy wnieść w dwóch egzemplarzach do Sądu Okręgowego, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne zamieszkanie, jeżeli choć jedno z małżonków w okręgu tym ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. W braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda.
Podstawa prawna: art. 41 k.p.c.
Przykład: małżonkowie mieszkali wspólnie we Wrocławiu. Jeden z małżonków wyprowadził się do Opola. Drugi z małżonków nadal mieszka we Wrocławiu. Pozew o rozwód należy złożyć do Sądu Okręgowego we Wrocławiu XIII Wydział Cywilny Rodzinny.
Zainicjowanie sprawy rozwodowej następuje przez wniesienie pozwu. Pozew o rozwód powinien dokładnie określać żądanie, przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających pozew. Ponadto pozew musi zawierać informację czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu. W przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia.
Uzasadnienie pozwu o rozwód powinno zawierać oświadczenie co do liczby i wieku dzieci, stosunków majątkowych i zarobkowych obu małżonków, szczególnych obowiązków utrzymania osób niebędących wspólnymi dziećmi małżonków (jeżeli taka sytuacja występuje) oraz co do treści umowy majątkowej, jeżeli małżonkowie taką umowę zawarli. Oczywiście należy wykazać w uzasadnieniu pozwu, że nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego.
Jeżeli małżonkowie uzgodnili, że rozwód ma być przeprowadzony bez orzekania o winie, opłata sądowa wyniesie 300 zł. W takiej sytuacji należy opłacić 600 zł – ale w sytuacji zakończenia sprawy wyrokiem bez orzekania o winie sąd zwróci powodowi część opłaty w wysokości 300 zł. Drugie 300 zł podzieli po połowie między małżonkami.
W sprawie rozwodowej, jeżeli małżonkowie są zgodni co do rozwiązania ich małżeństwa i nie mają wspólnych małoletnich dzieci sąd może ograniczyć postepowanie dowodowe do przesłuchania stron. Jeżeli ustalenia sądu w zakresie rozkładu pożycia małżeńskiego nie budzą wątpliwości możliwe jest orzeczenie rozwodu już na pierwszej rozprawie. W sprawach budzących wątpliwości sąd przeprowadzi szersze postępowanie dowodowe. Jeśli dostrzeże widoki na utrzymanie małżeństwa, może skierować małżonków do mediacji. Postępowanie dowodowe ma przede wszystkim na celu ustalenie okoliczności dotyczących rozkładu pożycia. Ponadto okoliczności dotyczących dzieci stron i ich sytuacji. W razie uznania powództwa także przyczyn, które skłoniły do tego stronę pozwaną.
Należy przygotować wspólne stanowisko procesowe rozwodzących się małżonków. W tym zakresie warto skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika radcy prawnego lub adwokata, który pomoże wypracować porozumienie w kluczowych kwestiach rozwodu.
Orzekając rozwód, sąd orzeka także czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekanie o winie. W takim przypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.
Należy pamiętać, że rozstrzygnięcie o winie ma znaczenie dla żądania alimentów od małżonka winnego rozkładu pożycia małżeńskiego. Ponadto żądanie orzeczenia o winie ma znaczenie ze względu na możliwość wyłączenia od dziedziczenia małżonka, przeciwko któremu spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu z jego winy, a żądanie to było uzasadnione.
Niewątpliwie małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli.
O winie świadczy nie tylko naruszenie któregokolwiek z wyżej wymienionych obowiązków małżeńskich, ale również zachowanie będące wyrazem rażącego braku lojalności wobec drugiego małżonka.
Należy pamiętać, że nie zawsze związek jednego z małżonków z innym partnerem w czasie trwania małżeństwa (zdrada małżeńska) – daje gwarancje przypisania temu małżonkowi winy za rozkład pożycia małżeńskiego.
Związek jednego z małżonków z innym parterem w czasie trwania małżeństwa, lecz po dacie wystąpienia zupełnego i trwałego rozkładu pożycia między małżonkami, nie daje podstawy do przypisania temu małżonkowi winy za ten rozkład. (Wyrok SN z dnia 28 października 2000 r. IV CKN 112/00)
Podstawą przyjęcia winy małżonka jest ustalenie, że jego zachowanie przyczyniło się do powstania lub pogłębienia rozkładu. Nie ma znaczenia w jakim stopniu każde z małżonków przyczyniło się do tego. Nierówny stopień winy małżonków nie stanowi przeszkody do uznania ich współwinnymi rozkładu pożycia.
Małżonek, który zawinił powstanie jednej z przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego będzie uznany za współwinnego. Chociażby drugi małżonek dopuścił się wielu i to cięższych przewinień. (Wyrok SN z dnia 29 czerwca 2000 r. V CKN 323/00)
Zapraszamy również na Facebook Kancelarii
Korzystając z usług Kancelarii mogą Państwo liczyć na profesjonalną obsługę prawną opartą na gruntownej wiedzy i wieloletnim doświadczeniu, a także na aktywne i osobiste zaangażowanie radcy prawnego Katarzyny Anny Jasickiej w prowadzeniu sprawy.
Kontakt:
Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka
Kancelaria Radcy Prawnego Katarzyna Anna Jasicka we Wrocławiu
e-mail: kancelaria@krpjasicka.pl, tel. (+48) 501 738 312
Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego może być ustanowione na rzecz członka spółdzielni albo członka spółdzielni i jego małżonka. Może zatem należeć albo do jednej osoby albo do małżonków.
Przez umowę o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego spółdzielnia zobowiązuje się oddać osobie, na rzecz której ustanowione jest prawo lokal mieszkalny do używania a osoba ta zobowiązuje się wnieść wkład mieszkaniowy oraz uiszczać opłaty określone w ustawie i statucie spółdzielni.
Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego jest niezbywalne, nie przechodzi na spadkobierców i nie podlega egzekucji.
Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, jak wyżej wskazano nie podlega dziedziczeniu, jednakże z chwilą śmierci jednego z małżonków spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, które przysługiwało obojgu małżonkom do chwili śmierci jednego z nich przypada w całości drugiemu małżonkowi.
Dziedziczeniu natomiast podlega i wchodzi w skład spadku wkład mieszkaniowy. Spadkobiercy zmarłego małżonka dziedziczą prawa do połowy wniesionego wkładu. Druga połowa pozostaje przy żyjącym małżonku, któremu przypadło w całości spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu.
Wkład mieszkaniowy jest jednak prawem majątkowym ściśle związanym ze spółdzielczym prawem do lokalu. Dopóki to ostanie prawo istnieje i przysługuje jednemu z pierwotnie uprawnionych małżonków, dopóty wkład nie ma samodzielnego bytu (por. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 30 listopada 1974 r., III CZP 1/74, OSNC 1975/3/37).
Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych przejście z chwilą śmierci jednego z małżonków spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego przysługującego obojgu małżonkom – na drugiego małżonka – nie narusza uprawnień spadkobierców do dziedziczenia wkładu. W sytuacji, kiedy pozostały przy życiu małżonek uzyskał jako prawo wyłącznie jemu przysługujące, wspólne dotychczas z drugim małżonkiem spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu dziedziczeniu – zgodnie z zasadą związania tego prawa z prawem do wkładu mieszkaniowego, podlega jedynie wierzytelność z tytułu wkładu mieszkaniowego. Rozliczenie to następuje między uprawnionym w pełni do lokalu a spadkobiercami – a nie – między spadkobiercami i spółdzielnią mieszkaniową. W ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych nie ma przepisu, który mógłby stanowić podstawę do kierowania takiego roszczenia wobec spółdzielni mieszkaniowej. Przewidziano w niej wprawdzie obowiązek spółdzielni zwrotu wkładu mieszkaniowego, ale w razie wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu oraz w razie wygaśnięcia ściśle określonych roszczeń.
Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami prawa w sytuacji, w której spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego przysługiwało wspólnie małżonkom, z chwilą śmierci jednego z nich prawo do lokalu przypada z mocy art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych drugiemu małżonkowi i także uwłaszczenie (przekształcenie prawa lokatorskiego w odrębną własność) w oparciu o art. 12 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych może prowadzić po śmierci jednego z małżonków do nabycia własności lokalu wyłącznie przez pozostającego przy życiu drugiego małżonka. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowego przepis art. 14 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych znajduje odpowiednie zastosowanie, gdy po rozwodzie lub unieważnieniu małżeństwa dojdzie do śmierci jednego z byłych małżonków (jeżeli nie dokonali wcześniej podziału majątku i kwestii tego, komu po rozwodzie przypadło spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu). Wówczas uprawnionym do prawa pozostaje żyjący z nich.
Jeżeli natomiast spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego przysługiwało tylko jednej osobie, wygasa ono z chwilą jej śmierci. W przypadku wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego w następstwie śmierci jedynego uprawnionego roszczenia o zawarcie umowy o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego przysługują jego osobom bliskim. Osobą bliską w rozumieniu ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jest zstępny, wstępny, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonek, osoba przysposabiająca i przysposobiona oraz osoba, która pozostaje faktycznie we wspólnym pożyciu. W takiej sytuacji osoby bliskie mogą wystąpić z wnioskiem do spółdzielni mieszkaniowej o zawarcie umowy spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego. Do zachowania tego prawa konieczne jest jednak złożenie w terminie jednego roku pisemnego zapewnienia o gotowości zawarcia umowy o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego. W przypadku zgłoszenia się kilku uprawnionych, sprawę rozstrzyga sąd w postępowaniu nieprocesowym. Przy wydaniu postanowienia sąd bierze pod uwagę między innymi to, kto zamieszkiwał w lokalu wraz ze zmarłym. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego przez spółdzielnię terminu wystąpienia do sądu, wyboru dokonuje spółdzielnia.
Reasumując, spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego nie wchodzi w skład spadku i nie podlega dziedziczeniu, natomiast prawo to może przejść na pozostającego przy życiu małżonka, jeżeli prawo to przysługiwało im obojga do chwili śmierci jednego z nich, albo na osoby bliskie zmarłego, w sytuacji jeżeli prawo do przysługiwało tylko zmarłemu.
Warto też pamiętać, że na pisemne żądanie członka, któremu przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielnia jest obowiązana zawrzeć z tym członkiem umowę przeniesienia własności lokalu.
Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu może należeć do jednej osoby albo do małżonków.
O przynależności do majątku wspólnego małżonków spółdzielczego prawa do lokalu rozstrzygają przepisy obowiązujące w dacie uzyskania tego prawa. Co do zasady, prawo do lokalu uzyskane w trakcie małżeństwa i ustroju wspólności majątkowej stanowi majątek wspólny małżonków.
Przepisy ustawy z dnia 17.02.1961 r. o spółdzielniach mieszkaniowych i ich związkach, która poprzedziła Prawo spółdzielcze, nie zawierała żadnych uregulowań szczególnych dotyczących przynależności praw spółdzielczych do majątku wspólnego małżonków. W związku z tym do oceny przynależności takich praw, powstałych pod rządami powyższej ustawy będą miały zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu z dnia 30.01.1974 r., III CZP 1/74 o przynależności do majątku wspólnego małżonków prawa do lokalu nabytego w drodze przydziału spółdzielni decydowało wówczas porównanie daty przydziału z datą powstania wspólności majątkowej. Spółdzielcze prawo do lokalu przydzielone jednemu z małżonków w czasie trwania wspólności majątkowej stanowiło w zasadzie przedmiot majątku wspólnego małżonków, chociażby wkład mieszkaniowy lub budowalny pochodził w całości lub w części z majątku odrębnego jednego lub obojga małżonków i został wpłacony przed powstaniem wspólności majątkowej. Wpłata taka stanowiła wtedy nakład z majątku odrębnego jednego z małżonków na majątek wspólny.
Prawo spółdzielcze weszło w życie z dniem 01.01.1983 r. Do praw spółdzielczych powstałych po 01.01.1983 r. należy stosować przepisy tej ustawy. Stosownie do art. 215 § 2 tej ustawy prawo do lokalu przydzielonego obojgu małżonkom lub jednemu z nich w czasie trwania małżeństwa dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny należy wspólnie do obojga małżonków bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe. Przepisy art. 215 prawa spółdzielczego stanowiły lex specialis wobec regulacji stosunków majątkowych między małżonkami zawartej w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
W dniu 24.04.2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Przepisy art. 215 wyżej wskazanego prawa spółdzielczego należało zatem stosować do praw powstałych przed 24.04.2001 r. natomiast do praw powstałych od dnia 24.04.2001 r. przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Przepisy obecnie obowiązującej ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie regulują problemu przynależności praw spółdzielczych do majątków małżonków, wobec tego zastosowanie powinny znaleźć przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego tj. art. 31 i 33 k.r.o.
Zawsze warto skonsultować problem prawny z radcą prawnym.
Zapraszam serdecznie do kontaktu.
Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka.
Kontakt: tel. 501 738 312, e-mail: kancelaria@krpjasicka.pl
strona internetowa: krpjasicka.pl
Umowny podział majątku wspólnego może być dokonany jedynie w sytuacji zgodnej woli obu stron. Porozumienie musi dotyczyć zarówno co do możliwości zawarcia umowy o podział majątku wspólnego jak i sposobu podziału majątku. W sytuacji gdy w skład majątku wspólnego wchodzi nieruchomość konieczne jest zawarcie umowy u notariusza w formie aktu notarialnego. Wymóg formy aktu notarialnego dotyczy także sytuacji, gdy przedmiotem dzielonego majątku jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. W przypadku zaś ruchomości umowa o podział majątku wspólnego może być dokonana w dowolnej formie. Jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia byłych małżonków co do podziału ich majątku wspólnego – każdy z małżonków (byłych) może żądać dokonania podziału ich majątku wspólnego w trybie sądowym.
Skład i wartość majątku wspólnego ustala sąd w postępowaniu sądowym. Wartość tych składników ustala się według stanu na dzień ustania wspólności majątkowej i według cen obowiązujących w chwili dokonania podziału.
W postępowaniu o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami właściwy jest sąd miejsca położenia majątku. Jeżeli wspólność ustała przez śmierć jednego z małżonków – to sąd spadku.
Od wniosku o sądowy podział majątku wspólnego pobiera się opłatę stałą w wysokości 1.000 zł. Jeżeli natomiast wniosek zawiera zgodny projekt podziału tego majątku opłata wynosi 300 zł.
Po pierwsze, zasada równości udziałów w majątku wspólnym może zostać zmodyfikowana w drodze umowy majątkowej małżeńskiej tzw. intercyzy. Po drugie, zasada równości udziałów w majątku wspólnym może zostać zmodyfikowana z ważnych powodów na żądanie każdego z małżonków.
Ustalenie nierównych udziałów jest możliwe jedynie wtedy gdy małżonek przeciwko któremu skierowane jest takie żądanie w sposób rażący i uporczywy nie przyczynia się do powstania bądź powiększenia majątku wspólnego stosownie do swoich sił i możliwości zarobkowych.
Ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym będzie możliwe jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:
Zgodnie z art. 43 § 3 k.r.o. przy ocenie w jakim stopniu każdy z małżonków przyczynił się do powstania majątku wspólnego uwzględnia się także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym. Rozwiązanie przyjęte w powyższym przepisie ma na celu ochronę pozycji majątkowej tego z małżonków, które kosztem pomnażania majątku wspólnego poświęciło się staraniom o wychowanie dzieci i pracy dla dobra rodziny we wspólnym gospodarstwie domowym.
Podział majątku – Radca prawny Wrocław. Więcej na temat ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym przeczytasz tutaj
Zgodnie z art. 45 § 1 k.r.o. każdy z małżonków powinien zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego na jego majątek osobisty, z wyjątkiem wydatków i nakładów koniecznych na przedmioty majątkowe przynoszące dochód. Może żądać zwrotu wydatków i nakładów, które poczynił ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Nie można żądać zwrotu wydatków i nakładów zużytych w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, chyba, że zwiększyły wartość majątku w chwili ustania wspólności. Zwrotu dokonuje się przy podziale majątku wspólnego.
Zasadność zgłoszenia powyższych roszczeń w postępowaniu sądowym o podział majątku wspólnego wzmacnia reguła, że po zapadnięciu prawomocnego postanowienia o podziale majątku wspólnego nie można już dochodzić roszczeń z tytułu zwrotu nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny. W postanowieniu z dnia 24.11.1994 r., II CRN 121/94, niepubl. Sąd Najwyższy podkreślił, że żądanie zwrotu nakładów z majątku odrębnego (obecnie osobistego) na majątek wspólny powinno zostać zgłoszone w postępowaniu o podział majątku wspólnego, gdyż podlega swoistej prekluzji przewidzianej w art. 618 k.p.c. Podobnie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2.02.2005 r., IV CK 454/04 Sąd Najwyższy podkreślił, że po zapadnięciu prawomocnego postanowienia o podziale majątku wspólnego nie można już dochodzić roszczeń z tytułu zwrotu nakładów z majątku odrębnego na majątek wspólny.
Podział majątku. Radca prawny Wrocław. Więcej na temat rozliczenia nakładów na majątek wspólny przeczytasz tutaj
W postępowaniu o podział majątku wspólnego można żądać także rozliczenia nakładów i wydatków dokonanych przez każdego z małżonków (byłych małżonków) w okresie od ustania wspólności majątkowej do chwili podziału majątku wspólnego.
Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów przy czym w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Wydatek to nie tylko wydatek zmierzający do zachowania wspólnego prawa, lecz także wydatek poniesiony na normalną eksploatację, w tym chociażby ogrzewanie budynku. Z kolei ciężarami są min. podatki i inne świadczenia o charakterze publicznoprawnym, obciążające współwłaściciela nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności.
Okoliczność, że właściciel rzeczy nie posiada ani nie realizuje w drodze roszczenia swojego uprawnienia do współposiadania rzeczy lub posiadania wyodrębnionej części rzeczy, nie stanowi przeszkody do domagania się przez tego współwłaściciela partycypowania w przychodach z rzeczy, jeżeli przynosi ona dochody. To samo odnosi się do obowiązku ponoszenia wydatków i ciężarów na rzecz, chyba, że strony w drodze umowy quoad usum postanowili inaczej.
W postępowaniu o podział majątku wspólnego można żądać rozliczenia związanych z majątkiem wspólnym i ciążących na obojgu małżonkach długów, które zostały spłacone z własnych środków jednego z małżonków po ustaniu wspólności ustawowej np. raty wspólnie zaciągniętego kredytu hipotecznego na wspólną nieruchomość będącą przedmiotem podziału.
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 11.03.2010 r. , IV CSK 429/09 „jeżeli wnioskodawca po ustaniu wspólności majątkowej, a przed podziałem majątku wspólnego spłacił z własnych środków dług, który powstał w trakcie trwania wspólności majątkowej i był długiem wspólnym małżonków albo jednego z nich ale w związku z majątkiem wspólnym to taki dług powinien zostać rozliczony w ramach podziału majątku wspólnego”.
Jak podzielić majątek w sytuacji, gdy w skład majątku wspólnego małżonków wchodzi nieruchomość obciążona hipoteką zabezpieczającą udzielony małżonkom kredyt bankowy? W jaki sposób ustala się wartość nieruchomości z obciążeniem hipotecznym w sytuacji przyznania nieruchomości na własność jednemu z byłych małżonków? Na ten temat przeczytasz tutaj
W sprawach dotyczących podziału majątku wspólnego w tym ustalenia składników majątku wspólnego, rozliczeń wydatków i nakładów, ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym zawsze warto skonsultować się z radcą prawnym lub adwokatem.
Radca prawny Katarzyna Anna Jasicka
Kontakt: tel. 501 738 312, e-mail: kancelaria@krpjasicka.pl
strona internetowa: krpjasicka.pl
Pozew o rozwód należy wnieść w dwóch egzemplarzach do Sądu Okręgowego, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne zamieszkanie, jeżeli choć jedno z małżonków w okręgu tym ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. W braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda.
Podstawa prawna: art. 41 k.p.c.
Przykład: Małżonkowie mieszkali wspólnie we Wrocławiu. Jeden z małżonków wyprowadził się do Poznania. Drugi z małżonków nadal mieszka we Wrocławiu. Pozew o rozwód należy złożyć do Sądu Okręgowego we Wrocławiu.
Zainicjowanie sprawy o rozwód następuje przez wniesienie pozwu, który powinien dokładnie określać żądanie pozwu, przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie pozwu, informację czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu. W przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia.
W sprawie o rozwód tak, jak w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd, można żądać udzielenia zabezpieczenia. Co to oznacza? Oznacza, to, że możesz złożyć wniosek do sądu o zabezpieczenie kosztów utrzymania rodziny a także alimentów – przez czas trwania procesu rozwodowego. Postępowanie zabezpieczające ma na celu uregulowanie sytuacji materialnej rodziny na czas toczącego się postępowania w sprawie o rozwód. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Wniosek można złożyć także w pozwie o rozwód.
Miejscowość, data
Sąd Okręgowy we Wrocławiu
XIII Wydział Cywilny Rodzinny
ul. Sądowa 1
50-046 Wrocław
Powód (dane)
Pozwany (dane)
Pozew o rozwód
Wnoszę o:
Ponadto wnoszę o:
Uzasadnienie
W uzasadnieniu pozwu należy wykazać, że nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego. Ponadto uzasadnienie powinno zawierać oświadczenie co do liczby, wieku i płci wspólnych małoletnich dzieci, stosunków majątkowych i zarobkowych obu małżonków, oraz co do treści umowy majątkowej, jeżeli małżonkowie taką umowę zawarli.
Podpis
Załączniki:
Nie wystarczy samo napisanie pozwu rozwodowego i złożenie wniosku o zasądzenie alimentów bez należytego wykazania podstawy żądania wysokości ich zasądzenia. W tym celu należy zgromadzić materiał dowodowy uzasadniających wysokość żądanych alimentów (np. faktury związane z kosztami utrzymania dziecka, informacje na temat sytuacji finansowej zobowiązanego do alimentacji). Wnosząc o alimenty na rzecz małoletniego dziecka należy wykazać usprawiedliwione koszty małoletniego dziecka.
Należy pamiętać, że zgodnie z art. 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego (dziecka) oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonywanie obowiązku alimentacyjnego względem małoletniego dziecka może polegać także w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie i wychowanie dziecka.
Należy podkreślić, że wyznacznikiem wysokości obowiązku alimentacyjnego zobowiązanego do łożenia alimentów nie są faktycznie uzyskiwanie prze zobowiązanego dochody, lecz jego możliwości majątkowe i zarobkowe oraz usprawiedliwione potrzeby uprawnionego.
Uzasadnienie pozwu o rozwód powinno zawierać oświadczenie co do liczby, wieku i płci żyjących dzieci, stosunków majątkowych i zarobkowych obu małżonków, szczególnych obowiązków utrzymania osób niebędących wspólnymi dziećmi małżonków (jeżeli taka sytuacja występuje) oraz co do treści umowy majątkowej, jeżeli małżonkowie taką umowę zawarli. Oczywiście należy wykazać w uzasadnieniu pozwu, że nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego.
Więcej na temat zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego znajdziesz tutaj
Jeżeli małżonkowie uzgodnili, że rozwód ma być przeprowadzony bez orzekania o winie, opłata sądowa wynosi 300 zł. W takiej sytuacji należy wnieść opłatę sądową w wysokości 600 zł. Sąd w tej sytuacji zwróci powodowi 300 zł. Drugie 300 zł opłaty sądowej zostanie podzielone po połowie (powód zostanie obciążony opłatą 150 zł oraz pozwany 150 zł).
W ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie małżonek rozwiedziony, który wskutek zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko, może przez oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub konsulem powrócić do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa.
Należy pamiętać, że każda sprawa jest inna i wymaga indywidualnego przygotowania. Potrzebujesz wsparcia w Twojej sprawie rozwodowej? Skonsultuj się z radcą prawnym lub adwokatem, który udzieli Ci niezbędnych wyjaśnień jak zabezpieczyć Twoje interesy.
Więcej na temat rozwodu przeczytasz poniżej:
Rozwód. Co powinieneś wiedzieć zanim złożysz pozew o rozwód lub odpowiedź na rozwód
Przeczytaj także:
Kiedy sąd orzeka rozwód – czyli kiedy dostaniesz rozwód
Rozwód. Kiedy orzeczenie rozwodu nie będzie możliwe – czyli kiedy nie dostaniesz rozwodu
Rozwód z orzeczeniem o winie – skutki i konsekwencje prawne
Alimenty przy rozwodzie. Czy w czasie trwania procesu o rozwód mogę uzyskać alimenty?
Zapraszam do kontaktu.
Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka.
Kontakt: tel. 501 738 312, e-mail: kancelaria@krpjasicka.pl
Kancelaria Radcy Prawnego Katarzyna Anna Jasicka we Wrocławiu
Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać rozwiązania małżeństwa przez rozwód. Rozwód jednak nie będzie możliwy mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci albo jeżeli z innych względów (niż dobro dzieci) orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozwód nie jest dopuszczalny także wtedy, gdy żąda go małżonek wyłącznie winny, chyba, że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo odmowa zgody na rozwód jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
Stosownie do treści art. 56 § 1 k.r.o. sąd orzeknie rozwód jeżeli nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego.
Wyjaśnijmy, co to znaczy zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego?
Rozkład pożycia jest zupełny gdy wygasły wszelkie łączące małżonków więzi (duchowa, fizyczna i gospodarcza). Zupełny rozkład pożycia oznacza, że musi ustać między małżonkami więź duchowa (brak uczucia), więź gospodarcza (np. brak wspólnego podejmowania decyzji dotyczących ważnych spraw gospodarczych tj. wspólny budżet, wspólne zakupy itp.) i więź fizyczna. Gdy jednak przy zupełnym braku więzi duchowej i fizycznej pozostały jeszcze pewne elementy więzi gospodarczej wywołane szczególnymi okolicznościami, (np. utrzymywanie wspólnego mieszkania, spłata wspólnego kredytu hipotecznego) rozkład pożycia może zostać uznany za zupełny.
Rozkład pożycia jest trwały gdy Strony nie widzą już żadnych szans na reaktywowanie pożycia małżeńskiego. Konflikt jest poważny i nieodwracalny i twa już od jakiegoś dłuższego czasu (co najmniej kilku miesięcy)
Podsumowując należy pamiętać, że rozwiązanie małżeństwa przez rozwód jest możliwe, tylko wtedy gdy nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego.
Przykład:
Rozkład jest zupełny gdy nie istnieje między małżonkami więź duchowa, fizyczna ani gospodarcza. Aby orzeczenie rozwodu było możliwe wszystkie powyższe przesłanki muszą wystąpić łącznie. Jeżeli nie ustała chociażby jedna z powyższych przesłanek Sąd oddali powództwo i orzeczenie rozwodu nie będzie możliwe.
Przykłady prowadzące do zupełnego i trwałego rozkładu pożycia (zawinione):
Przykłady prowadzące do zupełnego i trwałego rozkładu pożycia (niezawinione):
Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał ich małżeństwo przez rozwód
Orzeczenie rozwodu jest dopuszczalne, gdy sąd ustali, że pożycie małżeńskie uległo zupełnemu i trwałemu rozkładowi, a nie istnieją przesłanki negatywne, o których mowa poniżej (zobacz przesłanki negatywne rozwodu)
Należy pamiętać, że, każda sprawa jest inna i wymaga indywidualnego przygotowania. Jeśli potrzebujesz wsparcia w Twojej sprawie rozwodowej, skonsultuj się z radcą prawnym lub adwokatem, który udzieli Ci niezbędnych wyjaśnień jak zabezpieczyć Twoje interesy.
Zapraszam do kontaktu.
Radca Prawny Katarzyna Anna Jasicka.
Kontakt: tel. 501 738 312, e-mail: kancelaria@krpjasicka.pl
Kancelaria Radcy Prawnego Katarzyna Anna Jasicka © 2026 All Rights Reserved
Created by Wild Head Studio
